ΒΕΡΜΙΟ
Ο Μίδας, σύμφωνα με τις πηγές, φημιζόταν για τη σοφία, την ευσέβεια και τα πλούτη του. Συνδέθηκε με τη λατρεία της θεάς Κυβέλης και θεωρούνταν ακόμη και γιος της. Στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ., οι Κιμμέριοι εισέβαλαν στη Φρυγία και κατέλυσαν το βασίλειό του. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Μίδας αυτοκτόνησε από τη λύπη του. Αργότερα, οι Φρύγες κατασκεύασαν τον τάφο του ανάμεσα στον Πρυμνησό και το Μίδαιο, όπου υπάρχει επιγραφή σε γλώσσα συγγενή με την ελληνική που αναφέρει το όνομά του. Στην ελληνική μυθολογική παράδοση, οι Κήποι του Μίδα τοποθετούνται και στο όρος Βέρμιο, περιοχή με πλούσιο φυσικό περιβάλλον. Εκεί φέρεται να υπήρχε ιερό άλσος αφιερωμένο στον θεό Διόνυσο, με τον οποίο συνδέεται ο μύθος του Μίδα. Τα πυκνά δάση και τα άφθονα νερά του Βερμίου προσέφεραν κατάλληλες συνθήκες για λατρευτικές τελετές και απομόνωση.
Σήμερα, οι Κήποι του Μίδα θεωρούνται τόπος πολιτιστικού και φυσιολατρικού ενδιαφέροντος, καθώς διατηρούν ζωντανή τη μνήμη της αρχαίας μυθολογίας και αναδεικνύουν τη διαχρονική σχέση του ανθρώπου με τη φύση, τον πλούτο και την ανάγκη για μέτρο.
ΟΛΥΜΠΟΣ
Ο Όλυμπος είναι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας, γνωστό παγκοσμίως για το μυθολογικό του πλαίσιο, καθώς στην κορυφή του (Μύτικας, ακριβές υψόμετρο 2.917,727 μέτρα) κατοικούσαν οι Δώδεκα «Ολύμπιοι» Θεοί σύμφωνα με τη θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων. Είναι επίσης το δεύτερο σε ύψος βουνό στα Βαλκάνια, με πρώτο τη Ρίλα στη Βουλγαρία.Ο συμπαγής ορεινός του όγκος βρίσκεται στα όρια της Θεσσαλίας με τη Μακεδονία, μια σειρά από ψηλές κορυφές που αυλακώνουν βαθιές χαράδρες, γύρω από τις οποίες εκτείνεται μια περιοχή ιδιαίτερης βιοποικιλότητας. Για την προστασία της περιοχής, ανακηρύχθηκε το 1938 ως ο πρώτος Εθνικός Δρυμός της Ελλάδας, ενώ αργότερα το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού ανακήρυξε τον Όλυμπο ως αρχαιολογικό και ιστορικό τόπο λόγω των διάσπαρτων μνημείων του. Ο Όλυμπος στην Ιλιάδα ονομάζεται μέγας, μακρύς, αιγλήεις (δηλ. λαμπρός), πολύδενδρος.
Στην αρχαιότητα, οι Έλληνες πίστευαν ότι οι δώδεκα θεοί κατοικούν στις ψηλές, συχνά σκεπασμένες με σύννεφα κορυφές, στα φαράγγια, «τις πτυχές του Ολύμπου» όπως τα αποκαλεί ο Όμηρος–όπου βρίσκονται και τα παλάτια τους. Ο Όλυμπος θεωρούνταν απρόσιτος στους θνητούς, ένας ιερός τόπος όπου αποφασιζόταν η μοίρα ανθρώπων και κόσμου.
Ο Δίας, ο πατέρας των θεών, κυβερνούσε από τον θρόνο του στην ψηλότερη κορυφή, τη Μύτικα. Με τους κεραυνούς του τιμωρούσε την αδικία και προστάτευε την τάξη. Εκεί, στο λεγόμενο Πάνθεον, γίνονταν τα θεϊκά συμβούλια, γεμάτα φιλονικίες, συμμαχίες και σχέδια που επηρέαζαν τη ζωή στη Γη.
Στους πρόποδες του Ολύμπου ζούσαν θνητοί που κοιτούσαν το βουνό με φόβο αλλά και θαυμασμό. Πίστευαν πως κάθε καταιγίδα ήταν σημάδι της οργής του Δία και κάθε γαλήνη δώρο των θεών. Κανείς δεν τολμούσε να ανέβει ψηλά — όχι μόνο γιατί ήταν δύσβατο, αλλά γιατί θεωρούνταν ιεροσυλία.
Ο Όλυμπος δεν ήταν απλώς η κατοικία των θεών, αλλά ένας συμβολικός κόσμος όπου το θείο συναντούσε το ανθρώπινο. Στις χιονισμένες κορυφές του, οι δώδεκα Ολύμπιοι θεοί σχημάτιζαν μια ιδανική κοινωνία εξουσίας, συγκρούσεων και ισορροπίας. Οι θεοί δεν ήταν απόμακρες, τέλειες μορφές· αντίθετα, είχαν ανθρώπινα συναισθήματα, πάθη και αδυναμίες, γεγονός που επέτρεπε στους ανθρώπους να κατανοήσουν τον κόσμο μέσα από τους μύθους. Ο Όλυμπος παρουσιαζόταν ως ένας απρόσιτος αλλά ζωντανός τόπος, όπου λαμβάνονταν αποφάσεις που επηρέαζαν τη φύση, την κοινωνία και τη μοίρα των θνητών. Έτσι, ο μύθος του Δωδεκάθεου δεν αποτελούσε μόνο θρησκευτική πίστη, αλλά έναν καθρέφτη της ανθρώπινης ψυχής και της ανάγκης για τάξη, δικαιοσύνη και νόημα στη ζωή.
Αξίζει να αναφερθεί μια ιστορία γύρω από τον μύθο των Θεών:
«Στην πιο φωτεινή κορυφή του Ολύμπου, εκεί όπου ο χρόνος δεν άγγιζε τίποτα, συγκεντρώθηκε το Δωδεκάθεο. Ο Δίας κάθισε στον θρόνο του από σύννεφα και κεραυνούς, γιατί κάτι ασυνήθιστο είχε συμβεί: οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να ξεχνούν τους θεούς.
«Δεν μας προσφέρουν πια θυσίες», είπε η Δήμητρα με ανησυχία. «Και η γη το νιώθει.»
Ο Ποσειδώνας χτύπησε την τρίαινά του στο έδαφος.
«Οι θάλασσες είναι ανήσυχες. Χωρίς σεβασμό, όλα χάνουν την ισορροπία τους.»
Η Αθηνά σηκώθηκε ήρεμα.
«Δεν χρειάζονται φόβο», είπε. «Χρειάζονται σημάδι.»
Έτσι, κάθε θεός πρόσφερε κάτι από τη δύναμή του:
ο Απόλλωνας φως και μουσική,
η Άρτεμις προστασία στη φύση,
ο Άρης θάρρος,
η Αφροδίτη αγάπη,
ο Ήφαιστος δημιουργία,
η Εστία γαλήνη στο σπίτι,
η Ήρα ενότητα,
ο Ερμής μήνυμα,
και η Δήμητρα ζωή.
Ο Δίας ένωσε όλα τα δώρα και τα άφησε να πέσουν στη γη σαν όνειρο.»
Εκτός όμως από τις προσφορές των θεών στους ανθρώπους και την αξιοθαύμαστη και αρμονική πλευρά του, ο Όλυμπος κρύβει πολλά και μερικά βαθιά μυστικά. Ενδεικτικά , υπάρχει ο μύθος ότι ο Κρόνος -την εποχή πριν τον Όλυμπο, όταν την εξουσία είχαν οι Τιτάνες - φοβούμενος έναν χρησμό ότι τα παιδιά του θα τον ανατρέψουν, τα κατάπινε μόλις γεννιούνταν, προσπαθώντας να νικήσει τη μοίρα με ωμή βία. Όταν όμως ο Δίας σώθηκε κρυφά, μεγάλωσε και τελικά τον ανέτρεψε, ανάγκασε τον πατέρα του να ξεράσει τα αδέλφια του και φυλάκισε τους Τιτάνες στον Τάρταρο. Έτσι, ο Όλυμπος των Ολύμπιων θεών χτίστηκε συμβολικά πάνω από μια φυλακή αιώνιας τιμωρίας, δείχνοντας ότι η νέα τάξη πραγμάτων γεννήθηκε μέσα από φόβο, βία και οικογενειακή προδοσία — όχι από δικαιοσύνη.
ΠΗΛΙΟ
Το Πήλιο είναι ένα βουνό της κεντρο-ανατολικη Ελλάδας. Συγκεκριμένα βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη του Βόλου, στον Παγασητικό Κόλπο.
Αυτο το πανέμορφο βουνό εκτός από την πολύ γαλήνια ατμόσφαιρα και τα γραφικά χωριά είναι περιτριγυρισμένο με αμέτρητους μύθους.Από την χώρα των Κενταύρων μέχρι και το βουνό που παντρεύτηκε Πηλέας και η Θέτιδα.
Το βουνό, σύμφωνα με τους αρχαίους, αποτέλεσε το καλοκαιρινό θέρετρο των 12 θεών του Ολύμπου!
Οι Κένταυροι αποτελουσαν μυθικά όντα μισοί άνθρωποι και μισοί άλογα που κατοικούσαν Πήλιο. Ζούσαν κοντά στη φύση, μέσα σε δάση και σπηλιές, και συμβόλιζαν τη σύγκρουση ανάμεσα στο ένστικτο και τη λογική, καθώς συχνά παρουσιάζονταν άγριοι και απείθαρχοι.
Επίσης οι Κένταυροι κατοικούσαν το βουνο και επειδη ήταν υπεύθυνοι για την προστασία του γιου του Απόλλωνα, Ασκληπιού ,θεού με θεραπευτικές δυνάμεις. Εξαίρεση από τους αλλους αγριους Κενταυρους αποτελούσε ο σοφός Χείρων, ο πιο γνωστός Κένταυρος του Πηλίου, που φημιζόταν για τη γνώση του στην ιατρική, τη μουσική και την αγωγή των ηρώων, όπως ο Αχιλλέας και ο Ασκληπιός. Έτσι, το Πήλιο συνδέθηκε στη μυθολογία όχι μόνο με την αγριότητα των Κενταύρων, αλλά και με τη σοφία και την παιδεία που μπορούσε να γεννηθεί μέσα από τη φύση.
Ο γάμος του Πηλέα, βασιλιά της Φθίας, και της θέτιδας εισηγήθηκε απο τον Δία, φοβούμενος ότι η Θέτιδα θα γεννούσε γιο ισχυρότερο από τον Δία, την ανάγκασε να παντρευτεί θνητό.Στον γάμο τους γεννήθηκε ο Αχιλλέας. Από τον Πηλέα κληρονόμησε ανδρεία, ενώ από τη Θέτιδα θεϊκή μοίρα, που σημάδεψε τον Τρωικό πόλεμο και καθόρισε την τραγική του δόξα και το πεπρωμένο των ηρώων.
Τέλος ένας απο τους πιο ενδιαφέροντες μύθους αποτελεί εκείνος που αναφέρει το βουνό ως την <<καλοκαιρινη βιλα των θεων>>.Οι 12 Θεοί του Ολύμπου επέλεξαν το Πήλιο για να απολαύσουν τη δροσιά του, ενώ ο Δίας,σύμφωνα με τον μύθο, δημιούργησε τις Σποράδες πετώντας βράχους στη θάλασσα.
ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ
Ο Παρνασσός είναι ένα γνωστό βουνό της Ελλάδας και βρίσκεται κοντά στους Δελφούς. Στην αρχαιότητα θεωρούνταν ιερό βουνό και ήταν αφιερωμένο στον θεό Απόλλωνα. Πολλοί άνθρωποι πίστευαν ότι εκεί ζούσαν οι Μούσες, οι θεές της τέχνης και της γνώσης.
Σύμφωνα με έναν μύθο, στην περιοχή του Παρνασσού ζούσε ένα μεγάλο και επικίνδυνο φίδι που λεγόταν Πύθωνας. Το φίδι αυτό φύλαγε τον τόπο και τρόμαζε τους ανθρώπους που πλησίαζαν. Κανείς δεν τολμούσε να πάει κοντά.
Ο θεός Απόλλωνας αποφάσισε να πάει στον Παρνασσό για να διώξει το τέρας. Με το τόξο και τα βέλη του πολέμησε τον Πύθωνα και τελικά τον σκότωσε. Έτσι ελευθέρωσε την περιοχή από τον φόβο.
Μετά τη νίκη του Απόλλωνα, στον Παρνασσό ιδρύθηκε το μαντείο των Δελφών. Εκεί οι άνθρωποι πήγαιναν για να ρωτήσουν τον θεό και να πάρουν συμβουλές για τη ζωή τους. Η ιέρεια που μιλούσε εκ μέρους του Απόλλωνα λεγόταν Πυθία.
Ο μύθος αυτός δείχνει ότι το καλό μπορεί να νικήσει το κακό. Ο Απόλλωνας συμβολίζει το φως, τη γνώση και την τάξη. Γι’ αυτό ο Παρνασσός έγινε σύμβολο σοφίας και πνευματικότητας.
Σήμερα, ο Παρνασσός παραμένει σημαντικός τόσο στη μυθολογία όσο και στην ιστορία της Ελλάδας. Ο μύθος του Απόλλωνα και του Πύθωνα μας βοηθά να καταλάβουμε γιατί το βουνό αυτό ήταν τόσο σημαντικό για τους αρχαίους Έλληνες.
