Ψηλορείτης, Ταΰγετος, Δρακόλιμνες, Βέρμιο-Μονή Ταξιαρχών

 Ψηλορείτης

Ο Ψηλορείτης, γνωστός στην αρχαιότητα ως Όρος Ίδη, αποτελεί ένα από τα πιο ιερά βουνά της ελληνικής μυθολογίας. Δεν είναι απλώς το ψηλότερο βουνό της Κρήτης, αλλά ένας τόπος όπου η φύση συναντά το θείο και όπου γεννήθηκαν μύθοι που επηρέασαν ολόκληρο τον αρχαίο ελληνικό κόσμο.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, στον Ψηλορείτη γεννήθηκε ο Δίας, ο ανώτατος θεός του Ολύμπου. Η μητέρα του, η Ρέα, τον έφερε στον κόσμο κρυφά, προσπαθώντας να τον προστατεύσει από τον Κρόνο, ο οποίος φοβόταν ότι ένα από τα παιδιά του θα τον ανέτρεπε και γι’ αυτό τα κατάπινε μόλις γεννιόντουσαν.

Για να σώσει τον Δία, η Ρέα τον έκρυψε σε μια σπηλιά του Ψηλορείτη, το Ιδαίον Άντρον. Εκεί, μακριά από τα μάτια του Κρόνου, το βρέφος μεγάλωσε με ασφάλεια, μέσα στη γαλήνη αλλά και τη δύναμη του βουνού, που θεωρούνταν ιερό και προστατευτικό.

Τη φροντίδα του Δία ανέλαβαν οι νύμφες Αδράστεια και Ίδη, οι οποίες τον μεγάλωσαν με αφοσίωση. Η θεϊκή κατσίκα Αμάλθεια τον θήλαζε, προσφέροντάς του τροφή που του χάρισε δύναμη και αθανασία, ενώ από το κέρας της γεννήθηκε αργότερα το Κέρας της Αμάλθειας, σύμβολο αφθονίας.

Οι Κουρήτες, πολεμιστές και ιεροί χορευτές, προστάτευαν τον μικρό θεό με τον δικό τους τρόπο. Χτυπούσαν τις ασπίδες τους και χόρευαν γύρω από τη σπηλιά, ώστε να καλύπτουν το κλάμα του Δία και να μην το ακούσει ο Κρόνος, κρατώντας έτσι το μυστικό της ύπαρξής του.

Όταν ο Δίας ανδρώθηκε, εγκατέλειψε τον Ψηλορείτη και επέστρεψε για να αντιμετωπίσει τον πατέρα του. Με πονηριά και δύναμη κατάφερε να τον νικήσει και να απελευθερώσει τα αδέλφια του, εκπληρώνοντας έτσι τη μοίρα που είχε προσπαθήσει να αποφύγει ο Κρόνος

Ο μύθος αυτός κατέστησε τον Ψηλορείτη σύμβολο γέννησης, προστασίας και αναγέννησης. Το βουνό δεν παρουσιάζεται μόνο ως τόπος απόκρυψης, αλλά ως το λίκνο της νέας τάξης των θεών και της θεϊκής δικαιοσύνης που έφερε ο Δίας.

Μέχρι σήμερα, ο Ψηλορείτης παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένος με αυτούς τους μύθους. Οι ιστορίες για τον Δία, τις νύμφες και τους Κουρήτες ζουν μέσα από την παράδοση και θυμίζουν πως το βουνό αυτό δεν ανήκει μόνο στη γεωγραφία της Κρήτης, αλλά και στη μυθική της ψυχή.

Ταΰγετος

Ο Ταΰγετος, το γνωστό βουνό της Πελοποννήσου, πήρε το όνομά του από τη νύμφη Ταϋγέτη της ελληνικής μυθολογίας. Η Ταϋγέτη ήταν μία από τις Πλειάδες, τις επτά θυγατέρες του Τιτάνα Άτλαντα και της Πλειόνης, που συνδέονταν με τον ουρανό, την άνοιξη, τις εποχές και τους θεούς. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Δίας ερωτεύτηκε την Ταϋγέτη και την καταδίωξε, όμως εκείνη, μη θέλοντας να ενωθεί μαζί του, κατέφυγε στα βουνά για να σωθεί. Τότε η Άρτεμη, θεά του κυνηγιού και προστάτιδα των νυμφών, τη μεταμόρφωσε σε ελαφίνα ώστε να κρυφτεί μέσα στα δάση. Παρ’ όλα αυτά, σε ορισμένες παραδόσεις ο Δίας ενώθηκε τελικά μαζί της και από την ένωσή τους γεννήθηκε ο Λακεδαίμων, ο μυθικός ιδρυτής της Σπάρτης, ο οποίος, ως φόρο τιμής στη μητέρα του, έδωσε το όνομά της στην οροσειρά. Έτσι, το όρος ονομάστηκε Ταΰγετος, συνδεδεμένο άμεσα με τη νύμφη Ταϋγέτη και όχι με κάποιον ήρωα του βουνού

Σύμφωνα επίσης με τον μύθο, οι θεοί τοποθέτησαν αργότερα την Ταϋγέτη στον ουρανό ως αστέρι στον αστερισμό των Πλειάδων, χαρίζοντάς της αιώνια παρουσία τόσο στον ουράνιο όσο και στον γήινο κόσμο. Με αυτόν τον τρόπο, ο μύθος της Ταϋγέτης συνδέει τον φυσικό χώρο, την αστρονομία και την ανθρώπινη ιστορία, μετατρέποντας το βουνό του Ταΰγετου σε ζωντανό σύμβολο της ελληνικής μυθολογικής παράδοσης.

Παράλληλα, σε μια πιο λαϊκή και σκοτεινή παράδοση, ο Ταΰγετος συνδέεται όχι με τη νύμφη αλλά με τα σπαρτιατικά έθιμα. Λέγεται ότι στις απόκρημνες πλαγιές του βουνού οι Σπαρτιάτες εγκατέλειπαν νεογέννητα που κρίνονταν αδύναμα, πιστεύοντας πως μόνο οι πιο δυνατοί έπρεπε να μεγαλώσουν και να υπηρετήσουν την πόλη. Αν και σήμερα οι ιστορικοί αμφισβητούν αν αυτό συνέβαινε πραγματικά ή αν πρόκειται για μύθο που διογκώθηκε με τα χρόνια για να τονιστεί η σκληρή φήμη της Σπάρτης, ο Ταΰγετος έμεινε στη συλλογική μνήμη ως τόπος δοκιμασίας, αυστηρότητας και ανθρώπινης αντοχής.

Δρακόλιμνες

Οι δρακόλιμνες είναι ορεινές λίμνες που βρίσκονται σε μεγάλα υψόμετρα της Ελλάδας, συνήθως πάνω από τα 1.800 μέτρα. Δημιουργήθηκαν από παγετωνική δράση και σχηματίστηκαν σε φυσικές λεκάνες ανάμεσα σε βραχώδεις κορυφές. Το νερό τους είναι γλυκό, πολύ κρύο και προέρχεται από λιωμένα χιόνια και βροχές, ενώ συχνά δεν έχουν εμφανή εκροή. Η βλάστηση γύρω τους είναι περιορισμένη και η ζωή φτωχή, με χαρακτηριστικό τον αλπικό τρίτωνα. Οι απότομες καιρικές αλλαγές και η απομόνωση των περιοχών γέννησαν μύθους για δράκους, που θεωρούνταν φύλακες των λιμνών και σύμβολα της άγριας, ανεξέλεγκτης δύναμης της φύσης στη λαϊκή παράδοση των ορεινών κοινοτήτων της Ηπείρου.

Οι δρακόλιμνες συνοδεύονται από ξεχωριστούς θρύλους και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που ενισχύουν το μυστήριο γύρω από αυτές. Ένας από τους πιο γνωστούς μύθους αναφέρει ότι στη Δρακόλιμνη της Τύμφης και στη Δρακόλιμνη του Σμόλικα ζούσαν δύο αντίπαλοι δράκοι, οι οποίοι πολέμησαν μεταξύ τους εκτοξεύοντας τεράστιες πέτρες από τις κορυφές των βουνών. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, οι πέτρες αυτές σχημάτισαν το άγριο και πετρώδες τοπίο γύρω από τις λίμνες. Πολλοί παλιοί κάτοικοι πίστευαν επίσης ότι οι δρακόλιμνες είναι απύθμενες, αφού αν κάποιος έριχνε μια πέτρα στο νερό δεν θα άκουγε ποτέ τον ήχο της να φτάνει στον πυθμένα. Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι οι περισσότερες δρακόλιμνες δεν είχαν ποτέ φυσικά ψάρια λόγω του ψυχρού νερού και του μεγάλου υψομέτρου, ενώ όπου υπάρχουν σήμερα έχουν τοποθετηθεί από ανθρώπους, γεγονός που απειλεί την τοπική πανίδα. Τελος, οι δρακόλιμνες θεωρούνταν απαγορευμένοι τρόποι και οι βοσκοί αποφεύγουν να πλησιάζουν από φόβο μήπως προκαλέσουν κακοκαιρία

Οι δράκοι, σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, είναι μυθικά πλάσματα που συνδέονται στενά με τις δρακόλιμνες της Ελλάδας. Ο λαός πίστευε ότι σε αυτές τις λίμνες ζούσαν δράκοι, οι οποίοι πολέμησαν μεταξύ τους πετώντας πέτρες, δημιουργώντας έτσι το άγριο και πετρώδες τοπίο γύρω τους. Αποτελούν σημαντικά οικοσυστήματα καιφιλοξενούν σπάνια είδη ζώων, όπως τον αλπικό τρίτωνα.

Αποτελεί ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ειδος, που συνδέει τους μύθους αυτούς με την πραγματική πανίδα της περιοχής.Είναι ένα μικρό αμφίβιο με έντονα χρώματα, που στους παλαιότερους κατοίκους έμοιαζε με μικρό δράκο. Έτσι, οι δρακόλιμνες αποτελούν ένα όμορφο παράδειγμα του πώς η φύση και η λαϊκή φαντασία συνδυάζονται στην ελληνική παράδοση.

Βέρμιο και Όσιος Θεοφάνης

Ο Όσιος Θεοφάνης είναι ένας σημαντικός άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και συνδέεται στενά με το χωριό Ταξιάρχες. Έζησε με πίστη και ταπεινότητα και αφιέρωσε τη ζωή του στον Θεό. Οι κάτοικοι της περιοχής τον τιμούν ιδιαίτερα για το παράδειγμά του.

Ο Όσιος Θεοφάνης γεννήθηκε και μεγάλωσε σε δύσκολα χρόνια. Από μικρή ηλικία έδειξε αγάπη για την προσευχή και τη χριστιανική ζωή. Αργότερα αποφάσισε να ακολουθήσει τον μοναχικό δρόμο.

Στους Ταξιάρχες έζησε ασκητική ζωή, μακριά από την πολυκοσμία. Περνούσε τον χρόνο του με προσευχή, νηστεία και εργασία. Με τη στάση ζωής του δίδαξε την υπομονή και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο.

Πολλοί άνθρωποι πίστευαν ότι ο Όσιος Θεοφάνης είχε τη χάρη του Θεού. Λέγεται ότι βοηθούσε όσους τον πλησίαζαν με πίστη και τους στήριζε στις δυσκολίες τους. Για αυτό και μετά την κοίμησή του θεωρήθηκε άγιος.

Ο Άγιος εγκαταστάθηκε κοντά στη Νάουσα και πηγαίνοντας εκεί ανέγειρε την Μονή των Ταξιαρχών. Πηγαινοέρχονταν μια στη Σκήτη μια στη Νάουσα. Κατά το κτίσιμο, ο πρωτομάστορας δεν ενέκρινε τον τόπο οικοδομής της Μονής. Αλλά ο Άγιος ζήτησε σημάδι από τους Αρχαγγέλους και το έλαβε. Τοποθέτησαν τα σχέδια σ’ ένα σημείο κι είπαν πως όπου τα μεταθέσουν οι Αρχάγγελοι, εκεί να κτισθεί και το μοναστήρι. Κι όντως τα σχέδια βρέθηκαν στο σημείο που πρότεινε ο Άγιος Θεοφάνης. Μιαν άλλη φορά μια αρκούδα κατασπάραξε το γαϊδουράκι που κουβαλούσε τα υλικά για το κτίσιμο. Κι ο Άγιος, τόσο σπουδαίος ήταν, έζεψε την αρκούδα στη θέση του υποζυγίου. Ενόσω ο Άγιος έκτιζε το μοναστήρι, είχε χειροθετήσει ηγούμενο στην Μονή του Προδρόμου τον ανεψιό του.

Η μνήμη του Οσίου Θεοφάνη τιμάται κάθε χρόνο με θρησκευτικές εκδηλώσεις. Οι κάτοικοι συμμετέχουν στη θεία λειτουργία και κρατούν ζωντανή την παράδοση. Η γιορτή αυτή ενώνει την τοπική κοινωνία.

Συμπερασματικά, ο Όσιος Θεοφάνης αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ιστορίας και της πίστης των Ταξιαρχών. Η ζωή και το έργο του διδάσκουν αξίες όπως η πίστη, η ταπεινότητα και η αγάπη. Για τον λόγο αυτό παραμένει αγαπητός μέχρι σήμερα.

Εργασία 1 Μύθοι Βερμίου, Ολύμπου, Πηλίου και Παρνασσού

 ΒΕΡΜΙΟ

Ο Μίδας, σύμφωνα με τις πηγές, φημιζόταν για τη σοφία, την ευσέβεια και τα πλούτη του. Συνδέθηκε με τη λατρεία της θεάς Κυβέλης και θεωρούνταν ακόμη και γιος της. Στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ., οι Κιμμέριοι εισέβαλαν στη Φρυγία και κατέλυσαν το βασίλειό του. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Μίδας αυτοκτόνησε από τη λύπη του. Αργότερα, οι Φρύγες κατασκεύασαν τον τάφο του ανάμεσα στον Πρυμνησό και το Μίδαιο, όπου υπάρχει επιγραφή σε γλώσσα συγγενή με την ελληνική που αναφέρει το όνομά του. Στην ελληνική μυθολογική παράδοση, οι Κήποι του Μίδα τοποθετούνται και στο όρος Βέρμιο, περιοχή με πλούσιο φυσικό περιβάλλον. Εκεί φέρεται να υπήρχε ιερό άλσος αφιερωμένο στον θεό Διόνυσο, με τον οποίο συνδέεται ο μύθος του Μίδα. Τα πυκνά δάση και τα άφθονα νερά του Βερμίου προσέφεραν κατάλληλες συνθήκες για λατρευτικές τελετές και απομόνωση.

Σήμερα, οι Κήποι του Μίδα θεωρούνται τόπος πολιτιστικού και φυσιολατρικού ενδιαφέροντος, καθώς διατηρούν ζωντανή τη μνήμη της αρχαίας μυθολογίας και αναδεικνύουν τη διαχρονική σχέση του ανθρώπου με τη φύση, τον πλούτο και την ανάγκη για μέτρο.

ΟΛΥΜΠΟΣ

Ο Όλυμπος είναι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας, γνωστό παγκοσμίως για το μυθολογικό του πλαίσιο, καθώς στην κορυφή του (Μύτικας, ακριβές υψόμετρο 2.917,727 μέτρα) κατοικούσαν οι Δώδεκα «Ολύμπιοι» Θεοί σύμφωνα με τη θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων. Είναι επίσης το δεύτερο σε ύψος βουνό στα Βαλκάνια, με πρώτο τη Ρίλα στη Βουλγαρία.Ο συμπαγής ορεινός του όγκος βρίσκεται στα όρια της Θεσσαλίας με τη Μακεδονία, μια σειρά από ψηλές κορυφές που αυλακώνουν βαθιές χαράδρες, γύρω από τις οποίες εκτείνεται μια περιοχή ιδιαίτερης βιοποικιλότητας. Για την προστασία της περιοχής, ανακηρύχθηκε το 1938 ως ο πρώτος Εθνικός Δρυμός της Ελλάδας, ενώ αργότερα το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού ανακήρυξε τον Όλυμπο ως αρχαιολογικό και ιστορικό τόπο λόγω των διάσπαρτων μνημείων του. Ο Όλυμπος στην Ιλιάδα ονομάζεται μέγας, μακρύς, αιγλήεις (δηλ. λαμπρός), πολύδενδρος.

Στην αρχαιότητα, οι Έλληνες πίστευαν ότι οι δώδεκα θεοί κατοικούν στις ψηλές, συχνά σκεπασμένες με σύννεφα κορυφές, στα φαράγγια, «τις πτυχές του Ολύμπου» όπως τα αποκαλεί ο Όμηρος–όπου βρίσκονται και τα παλάτια τους. Ο Όλυμπος θεωρούνταν απρόσιτος στους θνητούς, ένας ιερός τόπος όπου αποφασιζόταν η μοίρα ανθρώπων και κόσμου.

Ο Δίας, ο πατέρας των θεών, κυβερνούσε από τον θρόνο του στην ψηλότερη κορυφή, τη Μύτικα. Με τους κεραυνούς του τιμωρούσε την αδικία και προστάτευε την τάξη. Εκεί, στο λεγόμενο Πάνθεον, γίνονταν τα θεϊκά συμβούλια, γεμάτα φιλονικίες, συμμαχίες και σχέδια που επηρέαζαν τη ζωή στη Γη.

Στους πρόποδες του Ολύμπου ζούσαν θνητοί που κοιτούσαν το βουνό με φόβο αλλά και θαυμασμό. Πίστευαν πως κάθε καταιγίδα ήταν σημάδι της οργής του Δία και κάθε γαλήνη δώρο των θεών. Κανείς δεν τολμούσε να ανέβει ψηλά — όχι μόνο γιατί ήταν δύσβατο, αλλά γιατί θεωρούνταν ιεροσυλία.

Ο Όλυμπος δεν ήταν απλώς η κατοικία των θεών, αλλά ένας συμβολικός κόσμος όπου το θείο συναντούσε το ανθρώπινο. Στις χιονισμένες κορυφές του, οι δώδεκα Ολύμπιοι θεοί σχημάτιζαν μια ιδανική κοινωνία εξουσίας, συγκρούσεων και ισορροπίας. Οι θεοί δεν ήταν απόμακρες, τέλειες μορφές· αντίθετα, είχαν ανθρώπινα συναισθήματα, πάθη και αδυναμίες, γεγονός που επέτρεπε στους ανθρώπους να κατανοήσουν τον κόσμο μέσα από τους μύθους. Ο Όλυμπος παρουσιαζόταν ως ένας απρόσιτος αλλά ζωντανός τόπος, όπου λαμβάνονταν αποφάσεις που επηρέαζαν τη φύση, την κοινωνία και τη μοίρα των θνητών. Έτσι, ο μύθος του Δωδεκάθεου δεν αποτελούσε μόνο θρησκευτική πίστη, αλλά έναν καθρέφτη της ανθρώπινης ψυχής και της ανάγκης για τάξη, δικαιοσύνη και νόημα στη ζωή.

Αξίζει να αναφερθεί μια ιστορία γύρω από τον μύθο των Θεών:

«Στην πιο φωτεινή κορυφή του Ολύμπου, εκεί όπου ο χρόνος δεν άγγιζε τίποτα, συγκεντρώθηκε το Δωδεκάθεο. Ο Δίας κάθισε στον θρόνο του από σύννεφα και κεραυνούς, γιατί κάτι ασυνήθιστο είχε συμβεί: οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να ξεχνούν τους θεούς.

«Δεν μας προσφέρουν πια θυσίες», είπε η Δήμητρα με ανησυχία. «Και η γη το νιώθει.»

Ο Ποσειδώνας χτύπησε την τρίαινά του στο έδαφος.

«Οι θάλασσες είναι ανήσυχες. Χωρίς σεβασμό, όλα χάνουν την ισορροπία τους.»

Η Αθηνά σηκώθηκε ήρεμα.

«Δεν χρειάζονται φόβο», είπε. «Χρειάζονται σημάδι.»

Έτσι, κάθε θεός πρόσφερε κάτι από τη δύναμή του:

ο Απόλλωνας φως και μουσική,

η Άρτεμις προστασία στη φύση,

ο Άρης θάρρος,

η Αφροδίτη αγάπη,

ο Ήφαιστος δημιουργία,

η Εστία γαλήνη στο σπίτι,

η Ήρα ενότητα,

ο Ερμής μήνυμα,

και η Δήμητρα ζωή.

Ο Δίας ένωσε όλα τα δώρα και τα άφησε να πέσουν στη γη σαν όνειρο.»

Εκτός όμως από τις προσφορές των θεών στους ανθρώπους και την αξιοθαύμαστη και αρμονική πλευρά του, ο Όλυμπος κρύβει πολλά και μερικά βαθιά μυστικά. Ενδεικτικά , υπάρχει ο μύθος ότι ο Κρόνος -την εποχή πριν τον Όλυμπο, όταν την εξουσία είχαν οι Τιτάνες - φοβούμενος έναν χρησμό ότι τα παιδιά του θα τον ανατρέψουν, τα κατάπινε μόλις γεννιούνταν, προσπαθώντας να νικήσει τη μοίρα με ωμή βία. Όταν όμως ο Δίας σώθηκε κρυφά, μεγάλωσε και τελικά τον ανέτρεψε, ανάγκασε τον πατέρα του να ξεράσει τα αδέλφια του και φυλάκισε τους Τιτάνες στον Τάρταρο. Έτσι, ο Όλυμπος των Ολύμπιων θεών χτίστηκε συμβολικά πάνω από μια φυλακή αιώνιας τιμωρίας, δείχνοντας ότι η νέα τάξη πραγμάτων γεννήθηκε μέσα από φόβο, βία και οικογενειακή προδοσία — όχι από δικαιοσύνη.

ΠΗΛΙΟ

Το Πήλιο είναι ένα βουνό της κεντρο-ανατολικη Ελλάδας. Συγκεκριμένα βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη του Βόλου, στον Παγασητικό Κόλπο.

Αυτο το πανέμορφο βουνό εκτός από την πολύ γαλήνια ατμόσφαιρα και τα γραφικά χωριά είναι περιτριγυρισμένο με αμέτρητους μύθους.Από την χώρα των Κενταύρων μέχρι και το βουνό που παντρεύτηκε Πηλέας και η Θέτιδα.

Το βουνό, σύμφωνα με τους αρχαίους, αποτέλεσε το καλοκαιρινό θέρετρο των 12 θεών του Ολύμπου!

Οι Κένταυροι αποτελουσαν μυθικά όντα μισοί άνθρωποι και μισοί άλογα που κατοικούσαν Πήλιο. Ζούσαν κοντά στη φύση, μέσα σε δάση και σπηλιές, και συμβόλιζαν τη σύγκρουση ανάμεσα στο ένστικτο και τη λογική, καθώς συχνά παρουσιάζονταν άγριοι και απείθαρχοι.

Επίσης οι Κένταυροι κατοικούσαν το βουνο και επειδη ήταν υπεύθυνοι για την προστασία του γιου του Απόλλωνα, Ασκληπιού ,θεού με θεραπευτικές δυνάμεις. Εξαίρεση από τους αλλους αγριους Κενταυρους αποτελούσε ο σοφός Χείρων, ο πιο γνωστός Κένταυρος του Πηλίου, που φημιζόταν για τη γνώση του στην ιατρική, τη μουσική και την αγωγή των ηρώων, όπως ο Αχιλλέας και ο Ασκληπιός. Έτσι, το Πήλιο συνδέθηκε στη μυθολογία όχι μόνο με την αγριότητα των Κενταύρων, αλλά και με τη σοφία και την παιδεία που μπορούσε να γεννηθεί μέσα από τη φύση.

Ο γάμος του Πηλέα, βασιλιά της Φθίας, και της θέτιδας εισηγήθηκε απο τον Δία, φοβούμενος ότι η Θέτιδα θα γεννούσε γιο ισχυρότερο από τον Δία, την ανάγκασε να παντρευτεί θνητό.Στον γάμο τους γεννήθηκε ο Αχιλλέας. Από τον Πηλέα κληρονόμησε ανδρεία, ενώ από τη Θέτιδα θεϊκή μοίρα, που σημάδεψε τον Τρωικό πόλεμο και καθόρισε την τραγική του δόξα και το πεπρωμένο των ηρώων.

Τέλος ένας απο τους πιο ενδιαφέροντες μύθους αποτελεί εκείνος που αναφέρει το βουνό ως την <<καλοκαιρινη βιλα των θεων>>.Οι 12 Θεοί του Ολύμπου επέλεξαν το Πήλιο για να απολαύσουν τη δροσιά του, ενώ ο Δίας,σύμφωνα με τον μύθο, δημιούργησε τις Σποράδες πετώντας βράχους στη θάλασσα.

ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ

Ο Παρνασσός είναι ένα γνωστό βουνό της Ελλάδας και βρίσκεται κοντά στους Δελφούς. Στην αρχαιότητα θεωρούνταν ιερό βουνό και ήταν αφιερωμένο στον θεό Απόλλωνα. Πολλοί άνθρωποι πίστευαν ότι εκεί ζούσαν οι Μούσες, οι θεές της τέχνης και της γνώσης.

Σύμφωνα με έναν μύθο, στην περιοχή του Παρνασσού ζούσε ένα μεγάλο και επικίνδυνο φίδι που λεγόταν Πύθωνας. Το φίδι αυτό φύλαγε τον τόπο και τρόμαζε τους ανθρώπους που πλησίαζαν. Κανείς δεν τολμούσε να πάει κοντά.

Ο θεός Απόλλωνας αποφάσισε να πάει στον Παρνασσό για να διώξει το τέρας. Με το τόξο και τα βέλη του πολέμησε τον Πύθωνα και τελικά τον σκότωσε. Έτσι ελευθέρωσε την περιοχή από τον φόβο.

Μετά τη νίκη του Απόλλωνα, στον Παρνασσό ιδρύθηκε το μαντείο των Δελφών. Εκεί οι άνθρωποι πήγαιναν για να ρωτήσουν τον θεό και να πάρουν συμβουλές για τη ζωή τους. Η ιέρεια που μιλούσε εκ μέρους του Απόλλωνα λεγόταν Πυθία.

Ο μύθος αυτός δείχνει ότι το καλό μπορεί να νικήσει το κακό. Ο Απόλλωνας συμβολίζει το φως, τη γνώση και την τάξη. Γι’ αυτό ο Παρνασσός έγινε σύμβολο σοφίας και πνευματικότητας.

Σήμερα, ο Παρνασσός παραμένει σημαντικός τόσο στη μυθολογία όσο και στην ιστορία της Ελλάδας. Ο μύθος του Απόλλωνα και του Πύθωνα μας βοηθά να καταλάβουμε γιατί το βουνό αυτό ήταν τόσο σημαντικό για τους αρχαίους Έλληνες.